Dit betekend letterlijk: "Vuur in een kuil" en is eigenlijk de meest oorspronkelijke manier om aardewerk te bakken. Het voorgedroogde voorwerp van klei bevindt zich in een geleidelijk heter wordend vuur waardoor deze uiteindelijk gebakken wordt. Door de inwerking van vuur en rook ontstaat een boeiend vlammend patroon op het aardewerk.

Ik heb deze techniek iets aangepast door de werkstukken alvast  te bakken. Ook gebruik ik geen kuil maar een lege olieton om het vuur in te stoken. Door een luchtcompressor te gebruiken kan ik het vuur lokaal zeer hoog opstoken waardoor de zwarte gedeelten weer schoon branden en de oorspronkelijke kleur van het aardewerk plaatselijk terug komt.